คนเราต้องดำรงชีวิตอยู่ตามสภาพครอบ
ครัวของตน ต้องช่วยตนเองเท่าที่
จะช่วยได้ เมื่อเกินความสามารถก็
ต้องขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น เรา ไม่ได้อยู่โดยลำพัง
อยู่กันเป็น กลุ่ม กลุ่มเล็กที่สุดคือครอบครัว
จาก ครอบครัวก็กลายเป็นชุมชน หมู่บ้าน
ตำบล อำเภอ จังหวัด และในที่สุดก็
รวมกันเป็นประเทศชาติ
เราจำเป็นต้องมีเพื่อนบ้านใกล้
เคียง ญาติ มิตร เพื่อนร่วมงาน เราทุก
คนจะอยู่ในสังคมได้อย่างสงบสุข ก็
ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เอื้อ
เฟื้อเผื่อแผ่ โอบอ้อมอารี สามัคคี รัก
ใคร่ปรองดองกัน ไม่เอารัดเอาเปรียบกัน
และรู้จักเสียสละเพื่อส่วนรวม
เมื่อเราทำงานร่วมกัน
ไม่ว่าจะ เป็นงานใด เราจะต้องร่วมกันทำด้วย
ความจริงใจและสมัครใจ ปรึกษาหารือ
แลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน ช่วยกันคิดช่วยกันทำ
เมื่อมีปัญหา ใดเกิดขึ้นก็ร่วมกันแก้ปัญหานั้น
ให้สำเร็จลุล่วงไป
คนเราที่อยู่ร่วมกันนั้นจะต้อง
มีระเบียบวินัย มีกฎเกณฑ์ เมื่อเราลง
ทุนลงแรงร่วมกันทำสิ่งใดก็
ตาม ผลที่ได้รับควรจะเป็นไปด้วย
ความเสมอภาคเมื่อเราลงทุนไปเท่า
กันก็ควรจะได้รับผลตอบแทนเท่า
กัน
ความคิดของคนเราจะหยุดนิ่งไม่
ได้ เมื่อจะทำการงานสิ่งใดเราจะ
ต้องศึกษาเพิ่มเติมเสมอ การทำงานร่วม
กันนั้น ผู้มีความรู้จะต้องให้ ความรู้แก่เพื่อนร่วมงานอย่างกระจ่าง
แจ้ง เพื่อประโยชน์อันสูงสุดที่จะ
เกิดแก่ผู้ร่วมงาน
เมื่อเราร่วมทำงานอย่างใดอย่างหนึ่ง
แล้ว เราก็ควรจะได้สร้างความ สัมพันธ์กับกลุ่มผู้ทำงานอื่นๆ
ที่ทำงาน เช่นเดียวกับเรา ทั้งนี้เพื่อจะได้
ร่วมมือและช่วยเหลือกัน ให้งานนั้น
บังเกิดผลดีที่สุด
การร่วมกันทำงานโดยมีวัตถุประสงค์
ร่วมกัน ลงทุนร่วมกัน แบ่งผลประโยชน์
ให้แก่กันตามสมควร เช่นนี้เรียก
ว่า การสหกรณ์