สิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนโลกของเรานี้จะอยู่ตามลำพังคนเดียวไม่ได้ จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันตลอดเวลา ลองนึกดูถึงลูกนกเมื่อเกิดใหม่ในรัง ยังไม่ลืมตา ขนปีกขนหางยังไม่งอก ช่วยตัวเองไม่ได้เลย ต้องอาศัยแม่นก พ่อนก หาอาหารมาป้อน คอยระวังปกป้องให้พ้นภัยจากศัตรู จนกว่าจะเติบใหญ่มีขนปีกขนหางยาวพอที่จะบินได้

แต่ถึงกระนั้น พ่อนก แม่นกก็ยังต้องเฝ้าดูแล หัดสอนบินแนะให้รู้จักแหล่งอาหาร รู้จักเพื่อน และรู้จักระวังภัยให้พ้นจากศัตรู ตัวเราก็เช่นเดียวกับลูกนก ต้องอาศัยพ่อแม่ญาติพี่น้องคอยดูแล เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ เมื่อโตขึ้นก็มิใช่ว่าจะอยู่ได้โดยลำพัง ยังคงมีความจำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยบุคคลรอบข้างและสิ่งแวดล้อมอื่นๆ ต่อไปจนตลอดชีวิต

สิ่งแวดล้อมรอบตัวเราซึ่งมีทั้งสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิต จึงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเรา จะขาดเสียมิได้ ความสัมพันธ์อันแนบแน่นและซับซ้อนของสิ่งมีชีวิตกับสิ่งแวดล้อมเช่นนี้เราเรียกว่า ระบบนิเวศ

ถ้าสิ่งแวดล้อมดี อากาศดี น้ำสะอาด ดินมีคุณภาพ และป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ก็จะส่งผลให้ชีวิตสามารถดำรงอยู่ได้อย่างผาสุก แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้าสิ่งแวดล้อมถูกทำลาย อากาศเสีย น้ำเน่า ดินเสื่อม และป่าไม้หมดไป สิ่งมีชิวตทั้งหลายทั้งปวงในระบบนิเวศนั้นก็อยู่ไม่ได้

ดังนั้นเราทุกคนจึงควรรักษาสิ่งแวดล้อมไม่ให้ถูกทำลาย รู้วิธีถนอมใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างฉลาด รู้วิธีฟื้นฟูปรับปรุงสภาพสิ่งแวดล้อมที่เสื่อมโทรมให้กลับคืนสู่สภาพดีดังเดิม เพื่อที่เราจะได้มีชีวิตที่ผาสุกร่วมกันไปนานเท่านาน