เราแบ่งสิ่งของเหลือใช้ที่จะทิ้งออกเป็นสองจำพวกใหญ่ ๆ คือ ของไม่เป็นอันตรายพวกหนึ่ง และของที่เป็นอันตรายอีกพวกหนึ่ง

ของไม่เป็นอันตราย เช่น เศษอาหาร เศษกระดาษ เศษโลหะเป็นของที่เราอาจทำลายหรือกำจัดให้หมดไปได้ง่าย เศษอาหารอาจใช้ทำปุ๋ย เศษกระดาษใช้ทำกระดาษห่อของ เศษโลหะนำมาหลอมใหม่ให้เป็นโลหะ

ส่วนของที่เป็นอันตราย เช่น พวกสารเคมีที่มีพิษและสารปนเปื้อนเชื้อโรคนั้น ถ้านำไปทิ้งหรือทำลาย โดยไม่ถูกวิธีก็ อาจทำให้ผู้คนเจ็บป่วยหรือถึงตายได้ หรือถ้าทิ้งลงในแม่น้ำลำคลอง ก็จะทำให้น้ำเน่าเสีย เป็นเหตุให้ปลาและสัตว์น้ำตายหมด อย่างที่เคยปรากฎเป็นข่าวมาแล้ว

ของเสียที่เป็นอันตรายมิได้มีอยู่เฉพาะจากโรงงานอุตสาหกรรมเท่านั้น ยังมีการผลิตจากบ้านเรือนของเรา และแหล่งอื่น ๆ อีก ด้วย เช่น ร้านค้า พื้น ที่เกษตรกรรม และโรงพยาบาล ตัวอย่างอขงเสียที่เป็นอันตรายจากโรงงานอุตสาหกรรม ได้แก่ สารเคมีนานาชนิด กรด ด่าง สารที่เป็นพิษ และวัตถุไวไฟต่าง ๆ

ส่วนสิ่งของเหลือทิ้งจากบ้านเรือน ร้านค้า และพื้นที่เกษตรกรรมที่เป็นภัยต่อสิ่งแวดล้อม ได้แก่ ซากถ่านไฟฉาย หลอดไฟฟลูออเรสเซนซ์ภาชนะบรรจุยาฆ่าแมลง ฯลฯ สำหรับสิ่งของที่ทิ้งจากโรงพยาบาล ได้แก่ สำลีเช็ดแผล เข็มฉีดยาใช้แล้ว เสมหะ น้ำลาย ปัสสาวะ อุจจาระของ ผู้ป่วย เป็นต้น

เราควรรู้วิธีที่ถูกต้องในการทำลายและกำจัดองเสียที่เป็นอันตราย เพื่อความปลอดภัยของชีวิตของเราเอง และเพื่อเป็นการป้องกันมิให้เกิดสิ่งแวดล้อมเป็นพิษขึ้นในชุมชนของเรา